می فشارد  محکم         

وحشیانه  در  هم          

آرواره  های  غم         

                      روح  بیمار  مرا !!

 من  درون  غصه  سالهاست  که  مدفونم           

کیست  بداند  عمق           

                   چاه  اندوه  مرا !!

 انزوایی  ممتد            

حسرتی  بی پایان            

زخمهایی  از  اندوه            

در  درونم  باقیست           

خانه ی  متروکم  سهمم  از  خوشبختیست !!

 در  پس  سد  دلم             

سیلی  از  ناگفتها ست             

من  به  طغیان  صبرم             

نزدیکم !!

 عاقبت  یآس  مرا  وحشیانه  بلعید             

فظله ای  له  شده  از  امیدم  باقیست             

 وه  ....  چقدر             

دلم  از  این  زندگی  بیزار  است !!

 آه  .... من کیستم             

آه  .... من چیستم             

 من  به  جز  تفاله ی  یک  انسان خوشبخت              

هیچ  چیز  نیستم !!

نوشته از : میلاد

 چون بام غریبه دید از یاد برد

آن بی خبر از عشق که صیاد برد

در برف و تگر بار بالم شکست

آن بی خبر از سقف بی من نشست

 بالم که تکیده

اشکم که چکیده

هستی که ببادم

یارم که پریده

 بر آن بام که رفتی مویم سپید گشت

من ساکن دردم تو سبزیه دشت

امید به دیدار در دل ندارم

پائیز و خزان شد هر فصل بهارم

 پار و که به آبم

نقشی به سرابم

در پاسخ مهرم

این داد جوابم

  شعر از : میلاد